Kot abisyński

Koty abisyńskie to jedna z najstarszych ras. Jej pochodzenie nie jest do końca wyjaśnione. Według bardzo rozpowszechnionej, ale zupełnie nieprawdopodobnej legendy rasa liczy sobie już kilka tysięcy lat i pochodzi z Abisynii (obecna Etiopia). Podobizny rzekomych „Abisyńczyków” można odnaleźć na płaskorzeźbach i posągach pochodzących z Egiptu czasu faraonów.

Planowa hodowla tej rasy rozpoczęła się na początku XIX wieku, kiedy to do Wielkiej Brytanii przywieziono protoplastów tej rasy. Pierwszym znanym abisyńczykiem był Zula – kotka uwieczniona na rysunku z 1868 roku. Ówczesne koty abisyńskie różniły się znacznie od obecnie znanych, gdyż do krzyżówek używano nie tylko abisyńczyków, ale także innych kotów krótkowłosych. Stąd też ówczesna rozpiętość barw – często w odmianie srebrzystej. Jednak wszystkie koty tej rasy posiadały (i nadal posiadają) charakterystyczny abisyński ticking.

W 1934 roku Abisyńczyki zawitały do USA. Dzięki pracy Virginii Cobb oraz innych amerykańskich hodowców rasa ta rozwinęła się na kontynencie amerykańskim. W Europie praca nad rasą przebiegała swoim torem efektem czego są obecnie dwa typy kotów abisyńskich: – amerykański (uznany przez CFA) – jest bardziej smukły, posiada większe uszy ustawione z boku głowy, o głębszym kolorze, oraz – europejski (uznany przez FIFe) z mocniejszą budową, większą głową i mniejszymi uszami, a także z mniej intensywnym kolorem.

Hodowla w Polsce. Pierwszego abisyńczyka do Polski sprowadził ze Szwecji w 1994 sędzia FIFe Marek Chadaj. Do 2003 roku w kraju istniało kilka hodowli tych niezwykłych kotów. Nowe hodowle powstały za sprawą kotów sprowadzonych głównie z Norwegii, Niemiec, Holandii, Finlandii, Danii i USA.
Wygląd [edytuj]

Średniej wielkości kot, muskularny, o migdałowych oczach i długim ogonie. Waga od 2,5 do 5 kg. Głowa – początkowo miała małe, osadzone na szczycie głowy uszy i niewielkie, okrągłe oczy. Obecnie uszy abisyńczyków są bardzo duże, szerokie u podstawy, razem z podbródkiem powinny tworzyć kształt trójkąta równobocznego; oczy duże, o migdałowym kształcie z wyraźną obwódką w kolorze tickingu.

Sylwetka smukła, proporcjonalna. Cztery podstawowe odmiany kolorystyczne to:

* dziko umaszczony (wg FIFe – ABY n, wg CFA – ruddy) – tułów rudobrunatny z czarnym tickingiem, podszerstek ciemnobrzoskwiniowy lub ciemnopomarańczowy; pięty, koniec ogona, poduszki – czarne, nos z różowy z czarną obwódką
* sorrel (wg FIFe – ABY o, wg CFA – red) – tułów miedzianorudy z czekoladowo-brązowym tickingiem i ciemnobrzoskwiniowym podszerstkiem, poduszki i nos różowe
* niebieski (wg FIFe – ABY a, wg CFA – blue) – rozcieńczona barwa odmiany dziko umaszczonej;
* beżowo-płowy (wg FIFe – ABY p, wg CFA – fawn) – rozcieńczona odmiana sorrel

Odmiany te występują także w odmianach srebrzystych, wtedy podszerstek jest srebrzystobiały, zaś kolor tickingu pozostaje bez zmian.

(Za Wikipedia.pl)